eerste week (vervolg)

Maandag werd ik verwacht op BNK (Biwo National Kiwo), waar ik ontvangen werd door een welkomscomité van de nationale leiding. Ik kreeg een mooi boeketje (nep)bloemen, een hoed van Haiti, een gele T-shirt en petje van de chiro, waarna we samen een glasje champagne dronken. Ik voelde me zeker heel welkom!

Op het nationaal bureau werken 3 mensen: Alexandra (verantwoordelijke), Père Alex (de proost) en Gerlin (de secretaresse). Père Alex komt pas terug in januari, dus voorlopig ‘bemannen’ we met drie vrouwen ‘den bureau’. We zitten echter niet vaak alleen met drie daar, de chiromensen springen regelmatig eens binnen om een praatje te doen of om wat mee te helpen. Mijn taak voor de eerste maand is Creools leren en de Kiwo leren kennen. Dit houdt concreet in dat ik wat babbel met de mensen die langskomen, lees in Kiwo-boekjes en Gerlin help met praktische dingen. Concrete taken heb ik voorlopig niet, al hoop ik dat dit niet lang meer zal duren. Ik ging er vanuit dat ik al snel de chirogroepen op zondag ging mogen bezoeken tijdens hun activiteiten, maar dit is blijkbaar pas gepland vanaf november. Ik hoop dat ik toch kan regelen om al vroeger langs te gaan bij de groepen.

Ontvangst-comité

Alexandra (verantwoordelijke)

Gerlin (secretaresse)
bezoekers op bureau

studiemateriaal

Ik logeer in ‘Mon rêve’, een huis van de paters van Scheut. Ze hebben hier ongeveer 15 kamers, elke met een eigen douche en toilet. Vanaf ‘Mon rêve’ heb je een prachtig zicht op een deel van Port-au-Prince, de zee en de bergen. Ik heb een grote kamer (de bisschoppen-kamer) gekregen omdat ik hier voor een lange periode blijf. Momenteel wonen hier 3 paters permanent, 2 Vlamingen en een Congolees en er zijn 3 Haïtiaanse priesters in opleiding hier op vakantie.
Mijn huis en uitzicht

Mijn kamer

Stephanie en Heleen in mon rêve

Zondagse apperitief bij de paters

De eerste week logeerde Stephanie, een vrijwilligster van Broederlijk Delen, ook in Mon Rêve. Zij werkt voor ITECA en verblijft maar enkele dagen per maand in Port-au-Prince, de andere tijd werkt ze in het binnenland van Haiti. Ze heeft mij de eerste dagen wat gegidst door Port-au-Prince. We bezochten Champs de Marche (centraal plein van Port-au-Prince), gingen samen met Marijke (ook vrijwilligster) naar Pétion-Ville (een rijkere wijk van Port-au-Prince) om lekker decadent een hamburger en een ijsje te gaan eten. Zondag ondernamen we een tocht van 6uur heen en terug naar het strand. Spijtig genoeg zijn ze allebei weer terug naar het binnenland en blijf ik hier in de hoofdstad.

Pétion-Ville

Het strand

’s Avonds heb ik hier tot nu toe niet veel te doen. Ik heb al veel naar films en series gekeken. Soms zit ik nog even op het terras met een President (bier van hier). Ik hoop dat er binnenkort wel wat verandering in zal komen. Het is echter niet evident om ’s avonds nog op stap te gaan. Ik heb geen eigen vervoer, mijn Creools is nog niet goed genoeg om vlot de taxi te nemen en de taxi’s rijden ook maar tot 20u ’s avonds. De eerste vrijdag zijn we met alle coöperanten en vrijwilligers van Broederlijk Delen, die in Port-au-Prince zaten, naar Maison Mano, gegaan. Een gezellig cafeetje van een Haitiaan en een Waalse, waar soms groepjes komen optreden.

de eerste week

Na een schitterend afscheid in België, bedankt trouwens aan iedereen die aanwezig was op mijn afscheidsdrink, vertrok ik zondag 13 september naar Haïti.

Het was een lange en vermoeiende reis die ik gelukkig niet alleen moest aanvangen. Ik had gezelschap van Heleen van Broederlijk Delen, die een dienstreis maakte naar Haïti, Guatemala en Nicaragua. De reis vertrok in Brussel midi, waar we juist op tijd, maar eigenlijk toch vroeg genoeg, toekwamen. Ik moet toegeven dat er wel even stress was in de auto, he mama en papa :-). We namen de thalys naar Parijs, dan met de shuttle-bus van Charles de Gaulle naar Orly (andere luchthaven in Parijs), vervolgens het vliegtuig naar Pointe a Pitre (Guadeloupe) en tenslotte een ander vliegtuig naar Port-au-Prince, de eindbestemming. In totaal waren we ongeveer 17 uur onderweg.

We werden opgewacht aan de luchthaven door Gerrit, steunpunt Haiti van Broederlijk Delen, die ons naar ‘mon rêve’, het huis van de paters van Scheut, bracht. We werden verwelkomd met een avondmaal, waarna we om 21u plaatselijke tijd (voor ons was het eigenlijk al 4u ’s nachts) uitgeput gingen slapen.
Wat we niet voorzien hadden, waren de protestanten die om 5u ’s morgens beginnen met hun eerst mis van de dag. Het geluid kan je vergelijken met het kabaal van een voetbalmatch of een manifestatie, maar dan met veel ‘halleluja’ ertussen. Alleszins, iets waar je niet snel aan gewoon wordt en waar je zeker wakker van wordt!

Broederlijk Delen in Haïti

Ik werk als vrijwilligster van Broederlijk Delen bij Kiwo Ayiti

“Net zoals voeding, medische verzorging en onderwijs zijn sport en spel een onmisbare schakel in de ontwikkeling van een kind. Daarom ondersteunt Broederlijk Delen ook de Chiro in Haiti (Kiwo Ayiti) In een land dat geteisterd wordt door geweld en corruptie, laat de Chiro geen enkele kans onbenut om meer te doen dan spelen. De jeugdbeweging voorziet haar lokale groepen van materiaal om rond thema’s als gezondheidszorg, alfabetisering en geweldloosheid te werken. Intussen heeft Kiro Ayiti zich ontwikkeld tot een belangrijke spreekbuis en begeleider van jongeren die een beter Haiti willen. De beweging telt ongeveer 50.000 leden, verspreid over 600 lokale groepen.”