na een maand

Ik ben nu een maand en een beetje in Haiti. Alles begint al een beetje ‘gewoon’ te worden: de weg naar het werk, de mensen in huis, de warmte (soms, niet altijd, ik vraag mij af of je er ooit aan went), de drukte van Port-au-Prince, het nachtlawaai,…

Mijn inloopperiode op het werk is zo een beetje achter de rug. Mijn taak bestaat niet enkel meer uit Creools leren en de werking van de chiro leren kennen. Mijn eerste taak is de lay-out van het leidingsboekje aanpassen. Ze hebben hier een hele stapel chiroboekjes uit België liggen en ze willen dat hun boekje er ook zo uit gaat zien. Een hele opgave dus! Ik ben echter geen krak in grafische vormgeving, maar in het land der blinden is éénoog koning zeker… Ik doe mijn best. Eind oktober ga ik mee op een kongrès naar Jakmel. Een kongrès is een regionaal vormingsweekend. Dit is een beetje te vergelijken met ons IK (inleidingscursus van de chiro). Bij de voorbereidingen hiervan help ik ook mee. Verder zijn er nog enkele chiro-feesten in november. Er is het 30-jarig bestaan van de chiro in Petionville en Christus Koning wordt hier ook uitgebreid gevierd.

De eerste weken bracht een chauffeur mij elke dag naar het bureau van de chiro. Nu neem ik een taxi of ga ik te voet. De taxi nemen klinkt misschien heel luxueus, maar dit is hier bijna nooit het geval. Het zijn auto’s waar wij in België niet meer zouden mogen of willen rijden. Meestal rij je met meerdere mensen mee in één taxi. Aangezien niet iedereen op dezelfde plaats moet zijn, doe je vaak een omweg voor je je eindbestemming bereikt . De duur van mijn rit schommelt tussen de tien minuten en één uur. Het hangt af van het aantal mensen in de taxi, of er file is of niet (ik stop om 14u met werken, dus dan zijn de scholen juist gedaan en is het heel druk op straat), of de taxi in panne valt of niet, of de taxichauffeur beslist dat het toch te lang duurt om mij af te zetten aan Boulangerie Saint-Gerard en mij er vervolgens vroeger uitsmijt met de boodschap om een andere taxi te nemen.

taptap en straatbeeld

Mon rêve, het huis van Scheut, begint steeds meer ook mijn huis te worden. Mijn kamer is al opgefleurd met foto’s van vrienden en familie. Trouwens bedankt iedereen die een briefje heeft meegegeven in mijn pakketje uit België. (Voor diegene die dit niet gedaan hebben… zorg maar dat je snel een mailtje stuurt met alle laatste nieuwtjes :-)!) De langste brief, van de familie Van Raemdonck-Van Puymbroek-Gysemans, heeft een plaatsje gekregen aan mijn muur!

Ik begin ook de paters en hun leefgewoontes in huis al wat te kennen (maar nog niet altijd te begrijpen). Het aangename aan Mon rêve is enerzijds dat er altijd veel volk over de vloer komt en anderszijds dat je privacy kan hebben wanneer je dat wil. Ik word hier ook niet bemoederd of bevaderd (’t zijn allemaal mannen hier), dat wil zeggen dat ik kan gaan en staan waar ik wil. De keerzijde van de medaille is dan wel dat ze mij vergeten vertellen dat binnenkort iedereen een week weg is voor een bijeenkomst van Scheut en dat ik hier alleen achterblijf. Gelukkig heeft iemand anders er wel aangedacht en er voor gezorgd dat ik een weekje op stap kan. (merci Jeannine!) Verder heb ik ook al alle sleutels van de deuren gekregen die ik nodig heb om binnen te geraken. Je hebt een sleutel voor de grote poort, voor het klein poortje en voor je eigen kamer. De sleutel van de grote poort moet je blijkbaar verdienen! (maar eigenlijk heb ik de mijne na gebruik gewoon niet teruggeven en bijgehouden :-).) Op een nacht heb ik ontdekt dat ik er nog één ontbrak. Ik stond voor de deur van het huis, die normaal altijd open is, dacht ik… Maar ’s nachts gaat die dus dicht. En daar stond ik. Aangezien ik geen zin had om in de tuin te slapen, ben ik beginnen bellen aan de deur, tot Père Jan, niet zo goed gezind, de deur kwam opendoen. Gelukkig kon hij er de avond erna toch al mee lachen.

Een van de voordelen van Mon Rêve is het bezoek dat hier over de vloer komt. En zo verschenen twee weken geleden, Annie, Jules, Christiaan en Eddy in Mon rêve, vier frisse 60-70-jarigen. Annie en Jules hebben allebei in Haiti gewerkt, Annie als coöperant bij Broederlijk Delen en Jules als pater van Scheut. Ik had het geluk dat ik een paar dagen met hen mee mocht tijdens hun bezoeken aan de stad. We bezochten Kenscoff, de bergen van Port-au-Prince. Voor ons is het daar lekker koel, de Haitianen vinden het daar koud. Ik mocht mee voor een familiepicknick op het strand, met de familie van de aangenomen dochter van Jules. Verder was ik ook welkom op de etentjes bij hun oude vrienden en kennissen, waar we telkens ontvangen werden met typisch Haitiaans eten.

KenscoffGenieten van het uitzicht Tiny en haar schoolvriendjes in Kenscoff
Picknick op het strand Thuis bij een oud-collega van Annie

In een opvangtehuis voor kinderen. We werden verwelkomd met een dansje

De kleinste van het opvangtehuis.

Deze jongen is al 2 jaar, maar door verwaarlozing en ondervoeding is hij nog super klein

Ik probeer zoveel mogelijk dingen te plannen in mijn vrije tijd. In de week zijn mijn activiteiten beperkt. Ik ben meestal thuis rond 15u. Soms hou ik dan een siesta, bel ik met het thuisfront, ga ik op zoek naar een muggenspray (dat is ook al een hele onderneming hier), lees een boek, zit aan de kerk van Saint-Gerard met wat mensen te praten, maak een wandeling… Ik ben ook al op bezoek geweest bij de zusters van de Jacht. Mijn religieuze netwerken bereiden elke dag uit ;-). Ik was ook van plan om dansenlessen te volgen, maar het is hier niet gemakkelijk om een goede dansschool te vinden.

Place d'Italie

Het stadhuis van Port-au-Prince

De post (ook belangrijk)

Zondags ga ik soms zwemmen met enkele mensen van ‘Artsen zonder grenzen’, die ik heb leren kennen via Pieter Van Wolvelaere. Pieter had een missie voor 3 maanden in Port-au-Prince en is nu al teruggekeerd naar België. Wanneer Stephanie, vrijwilligster v an Broederlijk Delen, in Mon rêve is (enkele dagen per maand) gaan we vaak samen op stap. Met twee is het gemakkelijker en veiliger om de stad te verkennen. Samen met Jonas zijn we naar een Artisanale Markt geweest in Park Historique de la Canne à Sucre.

Vorig weekend ben ik voor de eerste keer ‘kompa’ gaan dansen. Kompa is typische Haitiaanse muziek en dans. In een bar-resto-dansant kan je rustig aan een tafel een pintje drinken en er is ook een aparte donkere kamer waar je kan gaan dansen. Kompa is een dans voor twee, dus eigenlijk zitten daar vooral koppels, die dan in het donker gezellig tegen elkaar aan dansen. Ik was daar met twee jonge paters (in opleiding) van 28 en 29 jaar, die ook in Mon rêve verblijven. Ze hebben mij geleerd hoe ik Kompa moet dansen en Prestige (bier) moet drinken. Kompa is eigenlijk niet zo moeilijk, het is iets tussen een slow en een swing. En pintjes drinken dat lukte mij ook wel. Ook Anneleen heeft al kennis kunnen maken met onze favoriete bar-resto-dansant ‘Evasion’.

Bismark, Roosenveld, Anneleen en ik op stap